![]() |
|
|
Poniższe
biogramy pochodzą z książek wydawanych w latach 70 i 80 (kolejność zdecydowanie przypadkowa). Adriano
Gonzales Leon - (ur. 1931) [zmarł w 2008 r.] jest jednym z
najwybitniejszych pisarzy wenezuelskich młodszej generacji. Debiutował
powieścią Las hogueras mas altas (1959), ale baczną
uwagę krytyki zwrócił nań dopiero zbiór opowiadań pt. Hombre
que daba sed (1967). Strzały na ulicy
(1968) to jak dotąd największy sukces pisarza, który poza literatura
zajmuj się także działalnością naukową jako wykładowca na wydziale
humanistycznym uniwersytetu w Caracas. Alejo
Carpentier - (ur. 1904) [zmarł w 1980 r.] należy do najwybitniejszych
pisarzy kubańskich. Gruntowna wiedza historyka, badacza kultury, znawcy
sztuki i muzykologa, leżąca u podstaw jego utworów, sprawia, że zajmują
one wyjątkową pozycję nie tylko w literaturze iberoamerykańskiej.
Polskiemu czytelnikowi Alejo Carpentier znany jest jako autor powieści:
Królestwo z tego świata, Podróż do źródeł czasu i
Eksplozja w katedrze oraz tomu opowiadań Wojna
czasu. Francisco
Rojas Gonzalez - (1905 - 1951) jest jednym z najbardziej znanych
meksykańskich pisarzy indygenistów. Będąc z zawodu antropologiem,
prowadził badania nad kulturą materialną i duchową tubylczych plemion
zamieszkujących tereny ofd Rio Grande aż po Jukatan, dlatego tło jego
opowiadań stanowi problematyka indiańska. Arturo Uslar
Pietri - (ur. 1905) [zmarł w 2001 r.] należy do klasyków literatury
wenezuelskiej. W czternastu opowiadaniach pochodzących z tomów: Barrabas
y otros cuentos - 1928 (Barabasz i inne opowiadania), Treinta Hombres y
sus Sombras - 1949 (Trzydziestu mężczyzn i ich cienie), Pasos y
pasajeros - 1966 (Kroki i przechodnie) - przedstawia w
sposób niezwykle interesujący swój kraj i jego mieszkańców na tle
burzliwych wydarzeń historycznych i politycznych. c.d.n.
|