Poniższe biogramy pochodzą z książek wydawanych w latach 70 i 80 (kolejność zdecydowanie przypadkowa).

Adriano Gonzales Leon - (ur. 1931) [zmarł w 2008 r.] jest jednym z najwybitniejszych pisarzy wenezuelskich młodszej generacji. Debiutował powieścią Las hogueras mas altas (1959), ale baczną uwagę krytyki zwrócił nań dopiero zbiór opowiadań pt. Hombre que daba sed (1967). Strzały na ulicy (1968) to jak dotąd największy sukces pisarza, który poza literatura zajmuj się także działalnością naukową jako wykładowca na wydziale humanistycznym uniwersytetu w Caracas.

Alejo Carpentier - (ur. 1904) [zmarł w 1980 r.] należy do najwybitniejszych pisarzy kubańskich. Gruntowna wiedza historyka, badacza kultury, znawcy sztuki i muzykologa, leżąca u podstaw jego utworów, sprawia, że zajmują one wyjątkową pozycję nie tylko w literaturze iberoamerykańskiej. Polskiemu czytelnikowi Alejo Carpentier znany jest jako autor powieści: Królestwo z tego świata, Podróż do źródeł czasu i Eksplozja w katedrze oraz tomu opowiadań Wojna czasu.

Francisco Rojas Gonzalez - (1905 - 1951) jest jednym z najbardziej znanych meksykańskich pisarzy indygenistów. Będąc z zawodu antropologiem, prowadził badania nad kulturą materialną i duchową tubylczych plemion zamieszkujących tereny ofd Rio Grande aż po Jukatan, dlatego tło jego opowiadań stanowi problematyka indiańska.

Arturo Uslar Pietri - (ur. 1905) [zmarł w 2001 r.] należy do klasyków literatury wenezuelskiej. W czternastu opowiadaniach pochodzących z tomów: Barrabas y otros cuentos - 1928 (Barabasz i inne opowiadania), Treinta Hombres y sus Sombras - 1949 (Trzydziestu mężczyzn i ich cienie), Pasos y pasajeros - 1966 (Kroki i przechodnie) - przedstawia w sposób niezwykle interesujący swój kraj i jego mieszkańców na tle burzliwych wydarzeń historycznych i politycznych.

c.d.n.